فانوس

(بدون عنوان)

سارا — Fri, 04 May 2012 08:46:13 GMT

حیف آنها که بالشان دادم شاخه شاخه پریده اند ازمن
از رفیقان راه می گویی ؟پیشتر ها بریده اند از من

هرچه دادند زود پس دادم هر چه می خواستند رو کردم
عشق را در سخاوتم روزی - به پشیزی خریده اند از من

کرمهائی که در تن خشکم شادمان می خزند و می لولند
سالها پیش در بهاری سبز - ریشه هائی جویده اند از من

خشکی ام را بهانه می گیرند که رهایم کنند و در بروند
خودشان هم چه خوب می دانند - رگ به رگ خون مکیده اند از من

هر کجا از نفس می افتادند باز سنگ صبورشان بودم
گریه هایی به من فروخته اند - خنده هائی خریده اند از من

پاک کردند رد پایم را که ندانی که کجا گرفتارم
بعد تا هر چه دور تر بشوند از من سمت دیگر دویده اند از من

چشم ها جور دیگری هستند - حرف ها روی دیگری دارند
وای هرجا که پا گذاشته اند قصه ای آفریده اند ازمن

مهدی فرجی

(بدون عنوان)

سارا — Fri, 30 Mar 2012 09:40:46 GMT

از آجیل سفره عید، چند پسته لال مانده است!

آن ها که لب گشودند ، خورده شدند!

آن ها که لال ماندند، می شکنند...

دندانساز راست می گفت: پسته لال، سکوتش دندان شکن است...

"حسین پناهی"

ما احسن حال را شما می دانیم...

سارا — Sat, 17 Mar 2012 19:33:52 GMT

آیا دوباره مثل همان سال های پیش

امسال هم بدون تو تحویل می شود

بی شک، شبی به پاس غزل های چشم تو

بازار وزن و قافیه تعطیل می شود

آن روز هفت سین اهورایی بهار

موعود، با سلام تو تکمیل می شود...

زهرا بیدکی

بهار

سارا — Wed, 14 Mar 2012 16:52:32 GMT

بهار پیش از آنکه حادثه ای در طبیعت باشد، حادثه ایست در قلب

آدمی...

پایان نامه

سارا — Mon, 27 Feb 2012 16:04:34 GMT

بالاخره تموم شد. باورم نمیشه.

امروز روز دفاعم بود. خیلی خیلی خوشحالم. اولش خیلی ترسیده بودم ولی خداییش هم دکتر ساسانی هم دکتر حسینی برام سنگ تموم گذاشتن. دکتر فقیه هم اصلا سخت گیری نکرد. اصلا باورم نمیشه اینقدر از کارم خوشش اومده باشه. بیشتر شبیه خواب بود. دکتر شعیری هم خیلی ماه بود ازش خیلی خوشم اومد...

اما دیشب شب بدی بود. اصلا نتونستم بخوابم. چون دکتر ساسانی گفته بود که شاید نتونه بیاد. واقعا داشتم سکته می کردم. اما خدا رو شکر همه چیز عالی بود. عالی.

خیلی خوشحالم ...

از امسال 8 اسفند برای من روز خیلی مهمی یه. میشه سالگرد پایان نامم. مثل 13 آبان هر سال که سالگرد گواهی نامم هست...

(بدون عنوان)

سارا — Wed, 11 Jan 2012 08:44:23 GMT

چقدر عاشقم این آفتاب پنهان را.../ حسن بیاتانی

نگاه می کنم از آینه خیابان را
و ناگزیری باران و راهبندان را

"من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب"
و بغض می کنم این شعر پشت نیسان را

چراغ قرمز و من محو گل فروشی که
حراج کرده غم و رنج های انسان را

کلافه هستم از آواز و ساز از چپ و راست
بلند کرده کسی لای لای شیطان را

چراغ سبز شد و اشک من به راه افتاد
چقدر آه کشیدم شهید چمران را

ولیعصر...ترافیک...دود...آزادی...
گرفته گرد و غبار اسم این دو میدان را

غروب می شود و بغض ها گلوگیرند
پیاده می روم این آخرین خیابان را...

عزیز مثل همیشه نشسته چشم به راه
نگاه می کند از پشت شیشه باران را

دو هفته ای ست که ظرف نباتمان خالی ست
و چای می خورم و حسرت خراسان را

سپرده ام قفس مرغ عشق را به عزیز
و گفتم آب دهد هر غروب گلدان را

عزیز با همه پیری عزیز با همه عشق
به رسم بدرقه آورده آب و قرآن را

سفر مرا به کجا می برد؟ چه می دانم
همین که چند صباحی غروب تهران را...

صدای خوردن باران به شیشه ی اتوبوس
نگاه می کنم از پنجره بیابان را

نگاه می کنم و آسمان پر از ابر است
چقدر عاشقم این آفتاب پنهان را...

چقدر تشنه ام و تازه کربلای یک است
چقدر سخت گذشتیم مرز مهران را

نسیم از طرف مشهدالرضاست...ولی
نگاه کن!
حرم سرور شهیدان را...

(بدون عنوان)

سارا — Mon, 18 Jul 2011 07:46:51 GMT

بیا که آینه ی روزگار زنگاری ست
بیا که زخم زبان های دوستان کاری ست

به انتظار نشستن در این زمانه ی یأس
برای منتظران چاره نیست ناچاری است

به ما مخند اگر شعرهای ساده ی ما
قبول طبع شما نیست کوچه بازاری است

چه قاب ها و چه تندیس های زرینی
گرفته ایم به نامت که کنج انباری است!

نیامدی که کپرهای ما کلنگی بود
کنون بیا که بناهایمان طلاکاری است

به این خوشیم که یک شب به نامتان شادیم
تمام سال اگر کارمان عزاداری است

نه این که جمعه فقط صبح زود بیدارند
که کار منتظرانت همیشه بیداری است

به قول خواجه ی ما در هوای طره ی تو
"چه جای دم زدن نافه های تاتاری است "

سعید بیابانکی

مرا ببخش که اینقدر بی مبالاتم...

سارا — Wed, 11 May 2011 07:43:34 GMT

سرت که درد نمی آید از سوالاتم ؟
مرا ببخش که اینقدر بی مبالاتم

چطور این همه جریان گرفته ای در من
و مو به موی تو جاریست در خیالاتم ؟

بگو به من که همان آدم همیشگی ام؟
نه ... مدتی است که تغییر کرده حالاتم

چقدر مانده به وقتی که مال هم بشویم
درست از آب درآیند احتمالاتم

تو محشری به خدا ، من بهشت گم شده ام
تو اتفاق می افتی ، من از محالاتم

چقدر ساکتی و من چقدر حرف زدم
دوباره گیج شدی حتما از سوالاتم

دلم گرفته اگر زنگ می زنم گاهی
مرا ببخش که اینقدر بی مبالاتم

مهدی فرجی

(بدون عنوان)

سارا — Sun, 17 Apr 2011 08:37:50 GMT

سالهاست

از میان کوچه های کربلا، نجف، دمشق

بی صدا عبور می کنی

زخم های کهنه را مرور می کنی

عصر پنجشنبه بی گمان

قبل از آمدن به کاظمین و کربلا

دل به خلوت مدینه می زنی

آه ، ای غریبه ای که نسبتت به مادری عزیز می رسد

عصر فاطمیه در کدام کوچه مدینه سینه می زنی؟

نغمه مستشار نظامی

(بدون عنوان)

سارا — Sat, 19 Mar 2011 19:23:29 GMT

نوروز ‌‌ روزی است که قائم ما حضرت مهدی (عج) ظهور خواهد کرد و هیچ نوروزی نیست مگر اینکه ما اهل بیت به انتظار فرج نشسته ایم . امام صادق (ع)

وسایل الشیعه - ج ۵ - ص ۲۸۸

مسیح نسیم در کالبد تیره زمین دمیده و مریم ها سرود خوان و معطر از خاک رسته . قل قل چهار قل خواندن جویبار به ریشه های کهن سپیدار دخیل بسته و دستهای بلند کبوده به سمت آسمان آبی استجابت جوانه زده. بوی ریحان و پونه از کنار سجاده آبشار بلند شده و ذکر گاه و بیگاه پوپک در قلب جنگل غوغا به پا کرده. مضراب باد، ساقه های ترد شقایق را نواخته و بازوان بید را به رقص آورده و تسبیح شاخه یِ گیلاس را پاره کرده ، عطر گلبرگ های لطیف با هوا آمیخته و ورد آرام شکوفه های جاری در آب و آسمان را کوه شنیده و با باران بارها و بارها خوانده : بهار آمده است. اما...

بهار آمد و گلها شکفت لیک چه سود؟
گلی که می طلبم در چمن نمی یابم

خاک تیره را فروردین روشن می کند اما جان تیره را جز " دین " هیچ روشنی نیست . جان تیره را دین روشن می کند اما روزگار تیره را جز " امام مبین" هیچ روشنگری نیست.

خجسته عید من آندم که چهره بگشایی
هلال عید ز ابروی خویش بنمایی
اگر حدیث تو نبوَد چه حاصل از گوشم؟
وگر تو رخ ننمایی چه سود بینایی؟
به سوی روضه ی رضوان نظر نیندازم
اگر تو روضه به دیدار خود نیارایی
در آرزوی تو از جان نماند جز نفسی
چه شد که یک نفس ای جان من نمی آیی؟
دمی بیا که به روی تو جان برافشانم
که نیست بی تو مرا طاقت شکیبایی
لطافت همه خوبان ز حسن تو اثری است
زهی لطافت خوبی و حسن و زیبایی
برای دیدن حسن تو دیده می باید
وگرنه در همه اشیا به حسن پیدایی

شاید امسال آخرین سالی باشد که زمین بهاری می شود و زمان نمی شود.
شاید آخرین سالی باشد که از دور به او سلام می کنیم و می گوییم :

السلام علی ربیع الانام و نضره الایام